Een reeks koppige hogedrukgebieden zorgden de afgelopen maanden voor aanhoudend zomerweer in Nederland en Europa. Dat leidde niet alleen tot zomerpret; op verschillende plaatsen werd het zo droog dat velden verdorden en er zelfs bosbranden ontstonden. En die zorgden voor een hernieuwde stroom waarschuwingen uit de wetenschap en bezorgde burgers op de socials. Zo is 65 procent van de Nederlanders bezorgd over klimaatverandering.Zeven op de tien zijn ongerust over extreem weer, zoals hittegolven, droogte en wateroverlast door zware regen, blijkt uit onderzoek van het SCP.
Voedselproductie is een van de belangrijkste bronnen van door de mens gemaakte broeikasgassen. Wereldwijd wordt een kwart tot een derde van alle door de mens gemaakte broeikasgassen toegeschreven aan voedselproductie. Het is dus logisch om naar voedsel te kijken als oplossing.
Het verschilt per product, maar met name bij dierlijke producten vindt veel uitstoot plaats. Rundvlees spant de kroon meteen zeer hoge 'klimaatvoetafdruk' van zo’n 30 kilo CO2-equivalenten per kilorundvlees. Maar in principe scoren alle dierlijke producten hoger danbijvoorbeeld plantaardige producten zoals bonen, die net als dierlijkeproducten veel eiwitten bevatten.
Vis. Een flink aantal soorten dan.
Haring en sardines zijn geweldig smaakvolle en bovendien zeer voedzame vissoorten, maar de vangst en productie ervan worden minder CO2-equivalenten uitgestoten dan bij de productie van bruinebonen. Kabeljauw en heek zijn heerlijke witvissoorten waar bij de productie minder wordt uitgestoten dan een vergelijkbare hoeveelheid walnoten. Mosselen staan per kilo eetbaar product gelijk aan cashewnoten.
Dat zijn ongelooflijke cijfers, die desalniettemin waar zijn. Het blijkt uit onderzoek van de WUR. Het is een verhaal dat nauwelijks verteld wordt in alle commotie rond ‘de eiwittransitie’. Dat is de – overigens zeer logische – wens van de overheid om aan te sturen op veranderingen in ons consumptiepatroon; de redenering is da thet voor het klimaat veel beter zou zijn om je eiwitten uit plantaardige bronnen te halen. Deze ‘eiwittransitie’ (rotwoord) vlot echter nog niet erg en dat komt met name omdat de voorgestelde plantaardige bronnen – noten en vooral allerlei boonsoorten – het qua smaak en populariteit afleggen tegen vlees, dat onverminderd populair blijft.
Ondertussen staart de oplossing ons in het gezicht: de zee is een geweldige bron van eiwitten. Er zijn voldoende prachtige vissoorten die duurzaam gevangen worden en die mensen echt vaker zouden moeteneten. En niet alleen voor henzelf, omdat ze zo lekker en gezond zijn. Ook voor het klimaat.
